ใจสั่นเมื่อวันนั้น ใจสู้ในวันนี้

มันก็น่ากลัวอยู่นะครับสำหรับผมในเรื่องการตรวจเลือด...เหตุการณ์ผ่านมาเมื่อ 7 ปีมาแล้ว ไม่คิดด้วยซ้ำตัวเองจะต้องตรวจเลือดเพราะคิดว่ายุงกัด แผลหายยาก และไม่คิดจะไปตรวจด้วยซ้ำ แต่ทนความสงสัยของตัวเองไม่ไหว จึงตัดสินใจไปตรวจเลือดที่สภากาชาดแห่งหนึ่ง....   

เข้าไปที่สภากาชาดตอนเช้าเลย เดินหล่อไปที่โต๊ะ ทำบัตร ชั่งน้ำหนัก วัดความดัน....พี่เจ้าหน้าที่เข้ามาถาม เป็นอะไรมาคะ ....ป่าวคับ ผมมาตรวจเลือด เจ้าหน้าที่ก็ยิ้มอ่อนเบาๆ รอแปบนึงนะคะ....เจ้าหน้าที่ขานชื่อ นาย???  ผมก็เดินเข้าห้อง พบพยาบาลยิ้มให้อย่างจริงใจ...เรามาคุยกันก่อน น้องเรียนหรือทำงาน อายุ ถามทั่วไป แล้วก็เข้าประเด็น...แล้ววันนี้คิดยังไงถึงมาตรวจ...ผมรู้สึกว่าผมโดนยุงกัดแต่ทำไมมันหายช้าจังแล้วอีกอย่างผมเป็นเกย์ ก็เลยถือโอกาสมาตรวจด้วยครับ...น้องคิดดีแล้วยังค่ะหากผลออกมาเป็น+(ใจเริ่มสั่น)...ถ้าเป็น+ น้องจะทำไงต่อคะ ที่พี่ถามตรงๆเพราะน้องยังเด็ก ไม่ได้อยากให้คิดคนเดียว... ผมก็คงโทรบอกพ่อ-แม่คับ แล้วก็รูมเมท เพราะผมต้องใช้ชีวิตร่วมกับเขา หากพวกเขารับรู้แล้วรับผมได้ผมก็สบายใจแล้วคับ...พี่ไม่เคยเจอเด็กคนไหนคิดแบบนี้เลย ยิ้ม...ผมยิ้มตอบ...มีแฟนไหม...ไม่มีคับ...เคยมีsex?...เคยคับ...ไปเราไปเจาะเลือดกันพี่ไปด้วย...เจาะเลือดเสร็จ ระหว่างรอผลเลือด ผมกับพี่พยาบาลก็นั่งคุยกันเรื่องทั่วไป...

เจ้าหน้าที่แลปเอาผลเลือดมาให้ รอพบหมอค่ะ 10 นาทีผ่านไป นาย??? คุณติดเชื้อ HIV...ต้องไปรักษาที่ รพ นะครับ ...จากนั้นก็เดินหงอยๆ ออกจากห้องตรวจ ก็เจอพี่พยาบาลคนเดิมเรียกมานั่งคุย...ไม่ต้องกลัวนะ น้องไปรพ. ที่น้องใช้สิทธิ์ กินยาเราก็เป็นปกติ พี่ยังจับมือน้องได้เลยมันไม่ได้น่ากลัวนะคะ.ผมนั่งพักประมาณ 20 นาที (ใจจะสั่นอีกรอบ หยิบโทรศัพท์โทรหาแม่)...แม่ ลูกมีอะไรจะบอก ลูกไปตรวจเลือดมาติดเชื้อ HIV...ห่ะ แล้วตอนนี้อยู่กับใคร...คนเดียว...ต้องให้ขึ้นไปหามั้ย...ไม่ต้อง...คนเป็นกันเยอะแยะเขาก็กินยาก็อยู่ได้ปรกติ(แกก็สะอื้นไปด้วยแล้วไม่รู้เอาความรู้มาจากไหน)...พ่อรู้ยัง...เดี่ยวโทรบอกเอง วางแล้วโทรหาพ่อ...พ่อ...ประโยคเดียวกัน ไปตรวจเลือดมา ติดเชื้อ HIV...God! อยู่ไหน กลับมาบ้านไหม...ไม่อ่ะมีเรียน...ดรอปก่อนมั้ย...ไม่...อยู่ได้มั้ย มีใครรู้บ้าง...แม่เพิ่งโทรบอก...เดี๋ยวกลับไปบอก ป.(รูมเมท)  จากนั้นกลับบ้านเช่า เห็นเพื่อนถูพื้นอยู่...ป.มีเรื่องจะบอก กูติด HIV กูต้องย้ายออกป่าว เผื่อมึงไม่โอเค...กูไม่ได้ไปเยกับมึงสักหน่อย(เพื่อน ญ)...มึงโอเคป่าวละ...ok...เดี่ยวออกไปกินส้มตำ...

หลังจากนั้นผมรู้สึกสบายใจมากและไปรับยาที่ รพ. และใช้ชีวิตจนถึงปัจจุบันและพร้อมจะใช้ชีวิตอย่างคนทั่วไป...บางคนพบว่าตัวเองติดเชื้อ...ชีวิตเปลี่ยนไปเลยจากไม่รู้ สาเหตุสำคัญมาจาก “ใจ” เวลาผ่านมาผมก็เริ่มบอกคนที่ผมต้องคลุกคลี ร่วมงาน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อเขารู้ ข้างในเขาคิดอะไรเราไม่รู้ (ไม่จำเป็นต้องอยากรู้ด้วย) จากวันนั้นที่ใจสั่น วันนี้มันเต้นจังหวะปกติแล้วครับ ฝากไว้ ฝากไว้นะครับสำหรับเรื่องนี้ เราไม่ต้องคิดแทนคนคนอื่นหากเขารู้...เพราะคุณจะไม่มีความสุขกับชีวิตที่เหลืออีกเลย


บทความนี้มาจากผู้เข้าร่วมกิจกรรมแบ่งปันเรื่องราวเกี่ยวกับ HIV กับ TestBKK ปี 2017 

หากคุณมีผลเลือดบวก คุณสามารถเรียนรู้และทำความเข้าใจการรักษาและบริการสนับสนุนอื่นๆที่จำเป็นในการดูแลสุขภาพได้ ที่นี่