กลับมา"รักตัวเอง"

สวัสดีครับผู้อ่านทุกท่าน ขอเกริ่นก่อนนะครับว่าผมเป็นเด็กต่างจังหวัด เข้ามาทำงานในกทม. ในวัย 24 ปี ทั้งการศึกษาก็ยังไม่จบและไม่มีเงินจะเรียนแล้ว ทางบ้านไม่มีเงินที่จะส่งเรียน เลยตัดสินใจมาทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนเพื่อจะได้ไม่เป็นภาระของคนทางบ้าน ชีวิตในกทม. ของผมก็ดำเนินมาได้ 1 ปีกว่าๆ ตอนนี้ผมขอบอกเลยว่าผมเพิ่งจะรู้ตัวว่า ตนเองติดเชื้อ HIV มาประมาณ 1 เดือนแล้ว

เมื่อเดือนที่แล้วผมคิดอะไรในใจไม่รู้ไปตรวจ คงเป็นเพราะร่างกายไม่สบายบ่อยเป็นไข้ทั้งอาทิตย์ และมีอาการท้องเสีย ผมร่วง น้ำหนักลดตามลำดับ ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร คิดว่าคงทำงานหนักเกินไป แต่เนื่องด้วยพฤติกรรมเสี่ยง เรื่อง Sex ของผมเอง ผมเล่น App ในช่วงที่เข้ามาทำงานแรกๆ ก็ได้มีการไปมีอะไรกับใครหลายๆ คนทั้งป้องกันบ้าง ไม่ได้ป้องกันบ้าง หลงระเริงในกามารมณ์ ความใคร่ที่มีนั้นมันก็ได้ย้อนกลับมาทำร้ายตัวผมเองแล้วในวันนี้ ผมรู้สึกโชคร้ายมากๆ ที่เด็กคนนึงเข้ามาในเมืองใหญ่เพื่อหวังให้ตัวเองมีชีวิตที่ดีขึ้น แต่กลับไม่เป็นดั่งที่หวังไว้

ผมขอพูดถึงเรื่องราวความรักของผมก่อนแล้วกันครับ ว่าตอนนี้ผมมีคนที่เค้ารักผมมากและพร้อมจะอยู่ดูแลผม เขาอายุเยอะแล้วครับ ไม่น่าเชื่อนะว่าจะมาจากการเล่นแอพเหมือนกัน คือผมมีมุมมองที่ว่าหากคนเล่นแอพแสดงว่าจุดประสงค์ก็คือหา Sex แต่สำหรับเค้ามันไม่ใช่ เค้าต้องการหาความรักที่ดีดังหวังไว้ ผมคิดว่าน้อยมากกว่าจะเจอหรือไม่ก็ไม่มีเลย ผมยอมรับว่ารู้สึกดีกับใครไปก่อนสุดท้ายก็แพ้ก็แย่ เค้าต้องการแค่ sex เพียงเท่านั้น ผมก็เลยปลง จนได้มาเจอกับเค้าคนนี้แหละครับ เค้าพยายามให้ใจ ดูแลผมตลอด แต่ผมก็ได้บอกกับเค้าไปว่าผมและเค้าเป็นได้แค่พี่น้องเท่านั้น

แรกๆ ผมทำให้เค้าเสียใจและเจ็บปวดกับการกระทำของผมมากนะ ผมไม่แคร์เค้าเลย ไปหาคนอื่น นัดคนอื่นเรื่อยๆ มีคนมาทำผมให้รู้สึกดีมากมายแต่สุดท้ายเขาก็จากไป ที่เหลืออยู่ก็คือเค้าคนนี้แหละครับ ที่สำคัญ..วันที่ผมไปตรวจในวันนั้นและได้รู้ว่าตัวเองติดเชื้อ เค้าไม่ได้รังเกียจผมเลยแถมยิ่งเป็นห่วงผมขึ้นมากกว่าเดิมอีก เค้าคอยดูแลผมช่วยเหลือผมมาตลอด ผมคิดนะว่าทำไมมีคนมารักผมได้ถึงขนาดนี้ ทำไมผมถึงคิดไปรักคนอื่น ทั้งๆที่เค้าดีกับผมขนาดนี้ เราควรรักคนที่รักเราไหม รักษาไว้ซึ่งคนที่คอยอยู่ข้างๆ เราไหม แต่ก็นั่นละครับ ความรักมันไม่มีเหตุผล เราจึงรักคนที่ไม่ควรรัก แต่ตอนนี้ผมก็ได้รู้แล้ว ผมพยายามเปิดใจตัวเองให้มากขึ้น อยู่กับความเป็นจริงให้มากขึ้น ผมเริ่มคิดแล้วว่าคนเรามันจะคบกันมันต้องมองที่ใจต้องใช้เวลา ผมเริ่มรักเค้าโดยที่ผมไม่รู้ตัวแล้ว

ที่ผ่านมาเกือบเดือนผมยอมรับนะว่าแย่มากครับกับเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตของผม ผมมองว่าตัวเองดูแย่ไปเลย ทั้งเรียนไม่จบ ชีวิตต่ำตม ความสำเร็จที่ควรจะเป็นเหมือนกับคนอื่นๆ ไม่มีเลย ชีวิตไม่ได้ดังที่หวังไว้ เดิมทีตัวเองก็น่าจะเป็นโรคซึมเศร้าอยู่แล้ว เบื่อหน่ายกับชีวิต แต่ก็มาเป็นแบบนี้อีก ทั้งหดหู่ใจเสียใจมาก หนทางมืดมิดหมดหนทาง กำลังใจสิ้นสลาย คิดว่าตัวเองต้องตาย ตายแน่ๆ ผมมีแผลเลือดไหล ผมก็ยังรู้สึกรังเกียจตัวเองเลย มองแผลแล้วร้องไห้ออกมา เสียใจกับการกระทำที่ผ่านมา ผมเชื่อนะว่าใครที่กำลังประสบปัญหาแบบผมอยู่ตอนนี้มันก็ยังรู้สึกไม่โอเค แต่จะทำไงได้ครับ

ในความโชคร้ายก็มีความโชคดี ผมมีกำลังใจที่ดีเหลือเกิน มีพ่อแม่ที่เข้าใจผม คอยปลอบใจว่าผมจะไม่เป็นไร ดูแลรักษาสุขภาพตัวเอง กินยาแล้วอีกเดี๋ยวก็หายซึ่งฟังดูแล้วมันก็จะรู้สึกดีขึ้นมากๆ เลย ทั้งเพื่อนพี่พ้องน้องสนิทเข้าใจผมและคอยเป็นกำลังใจให้ ทำให้ผมรู้สึกว่าจะมานั่งเศร้า มาทำให้ตัวเองแย่อยู่ทำไมกัน คำคนไม่ดีก็อย่าไปสนใจ พ่อแม่ยังไม่สบายเลย ยังพอมีเวลาทดแทนบุญคุณพ่อแม่ กลัวอะไรล่ะครับ โชคดีกว่าการเป็นโรคอื่นที่เป็นแล้วตายตั้งเยอะ... บางคนอยู่ๆ ก็ตายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นอะไร ความตายและการลาจากเป็นสิ่งที่ต้องพบเจอกันอยู่แล้ว

ผมเองคิดว่าต่อไปนี้..ชีวิตก็แค่เริ่มใหม่หมด เปลี่ยนการใช้ชีวิตที่เคยทำ บุหรี่ที่เคยดูดก็เลิกขาด เหล้าเบียร์ก็งด ก็เลิกไป กินอาหารที่ดีมีประโยชน์ ออกกำลังกาย หันมารักตัวเองมากขึ้น เพราะชีวิตนี้มันสั้นนัก อยากจะทำอะไรให้รีบทำ พรุ่งนี้ก็คือวันนี้ ผมมีเป้าหมายอะไร ตอนนี้กำลังพยายามทำให้เป็นจริง

ผมหัดบริหารจิตโดยการฟังธรรมะ ฝึกสมาธิ หาอะไรทำในสิ่งที่ตัวเองรักตัวเองชอบ เรื่องของอดีตมันผ่านไปแล้ว แก้ไขอะไรมันไม่ได้อยู่แล้วครับ กลับมาเป็นเรา รักตัวเองให้มากๆ จะดีกว่า ขอแค่ให้มีกำลังใจที่ดี มีลมหายใจที่มีคุณค่าต่อไปก็เพียงพอแล้ว....


บทความนี้มาจากผู้เข้าร่วมกิจกรรมแบ่งปันเรื่องราวเกี่ยวกับ HIV กับ TestBKK ปี 2017 

หากคุณมีผลเลือดบวก คุณสามารถเรียนรู้และทำความเข้าใจการรักษาและบริการสนับสนุนอื่นๆที่จำเป็นในการดูแลสุขภาพได้ ที่นี่