เลือดเราไม่ใช่ของต่ำ: ศาล & กาชาด กับวิธีคิดล้าหลังที่ตีตรา LGBTQ+

เรากำลังอยู่ในปี 2025 โลกหมุนไปไกล เทคโนโลยีเปลี่ยนทุกวัน แต่สิ่งที่ไม่ขยับเลยคือ วิธีคิดของบางสถาบันในไทยที่ยังมอง LGBTQ+ ว่าเป็น “กลุ่มเสี่ยง” โดยอัตโนมัติ ล่าสุด คำพิพากษาของศาลปกครองกลางเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาได้ตอกย้ำตรรกะแบบโบราณนี้ชัดเจนจนทำให้สังคมต้องตั้งคำถามอย่างหนัก

ศาลสั่ง – กาชาดคง – LGBTQ+ ถูกปัดตก

คำพิพากษาศาลปกครองกลางสัปดาห์ที่ผ่านมา ระบุว่า การที่ สภากาชาดไทย ปฏิเสธไม่รับบริจาคเลือดจากกลุ่ม ชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชาย (MSM) และ LGBTQ+ “ไม่ถือเป็นการเลือกปฏิบัติ” เพราะเป็นมาตรการเพื่อความปลอดภัยของผู้รับเลือด

แต่คำถามคือ: แล้วหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ใดที่ยืนยันว่าคน LGBTQ+ ทุกคนคือ “ความเสี่ยงถาวร”? การเหมารวมคนทั้งกลุ่มว่าอันตรายคือการปฏิบัติที่ ไม่ยุติธรรม และสะท้อนความล้าหลังมากกว่าความปลอดภัยจริง ๆ

วิธีคิดแบบเหมารวม = วิธีคิดล้าหลัง

ปัญหาคือศาลและกาชาดยังใช้ตรรกะสมัยเก่าที่ว่า “เกย์ = HIV = อันตราย” ทั้งที่ความจริงคือ ความเสี่ยงขึ้นอยู่กับพฤติกรรม ไม่ใช่เพศหรือรสนิยม

ชายรักชายบางคนอาจมีคู่เดียว ใช้ถุงยาง ตรวจเลือดเป็นประจำ แต่กลับถูกปัดตกว่าเป็น “กลุ่มเสี่ยง” ในขณะที่ชายต่างเพศบางคนมีพฤติกรรมเสี่ยงอย่างชัดเจน แต่ยังสามารถบริจาคเลือดได้

ประเทศพัฒนาแล้วจำนวนมาก เลิกห้ามเลือดจากเกย์และ LGBTQ+ ไปนานแล้ว และเปลี่ยนมาใช้การคัดกรองโดยเน้นพฤติกรรมเสี่ยงเป็นหลัก เช่น อังกฤษ แคนาดา ฝรั่งเศส ออสเตรเลีย 【UNAIDS, 2023】 แต่ประเทศไทยยังคงยึดติดกับวิธีคิดโบราณนี้อยู่

“ความปลอดภัย” จริงหรือข้ออ้าง?

ไม่มีใครปฏิเสธว่าความปลอดภัยของผู้รับเลือดเป็นสิ่งสำคัญ แต่ต้องถามว่า ความปลอดภัยควรมาจากข้อมูลที่ทันสมัยหรือจากอคติที่ตกค้างในสังคม?

ปัจจุบันมีเทคโนโลยีตรวจ NAT (Nucleic Acid Testing) ที่ช่วยตรวจพบเชื้อ HIV ได้เร็วขึ้นมาก ลดช่วง “หน้าต่างการตรวจ” ลงเหลือไม่กี่วัน  สิ่งนี้พิสูจน์ได้ว่าการคัดกรองด้วยเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์แม่นยำและทันสมัยกว่าการตัดสินจากเพศหรือรสนิยม

หากยังใช้ข้ออ้างว่า “เพื่อความปลอดภัย” แต่ไม่ปรับปรุงวิธีการตรวจจริง ๆ ก็เท่ากับว่าเป็นเพียงการยืนยัน วิธีคิดที่ไม่ทันโลก มากกว่าจะปกป้องชีวิตผู้ป่วยจริง ๆ

ศักดิ์ศรีมนุษย์ไม่ใช่ของเล่น

การบอกว่า “ไม่ถือเป็นการเลือกปฏิบัติ” คือการส่งสารต่อชุมชน LGBTQ+ ว่า “เลือดของคุณไม่สะอาดพอ” ซึ่งไม่เพียงไม่ยุติธรรม แต่ยังเป็นการ ลดทอนศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์

อย่าลืมว่า เลือดของทุกคนคือสีแดงเหมือนกัน สิ่งที่ควรพิจารณาคือพฤติกรรมความเสี่ยง ไม่ใช่การตีตราโดยกำเนิดหรือรสนิยม

ถึงเวลาเลิกใช้วิธีคิดล้าหลัง

การปฏิเสธเลือด LGBTQ+ ไม่ได้ทำให้การคัดกรองปลอดภัยขึ้น แต่มันทำให้สังคมติดอยู่กับอคติเดิม ๆ ประเทศที่พัฒนาแล้วเขาแก้ปัญหาด้วยข้อมูลและเครื่องมือวิทยาศาสตร์ แต่ประเทศไทยกลับยังเลือกวิธีที่ง่ายที่สุดคือ “ห้ามไปเลย”

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเลือด แต่มันคือเรื่อง สิทธิมนุษยชน ความเท่าเทียม และการยอมรับว่า LGBTQ+ ควรได้รับการปฏิบัติในฐานะมนุษย์เต็มคน

เลือดเราไม่ใช่ของต่ำ

ถึงเวลาแล้วที่เราต้องพูดให้ชัดว่า เลือดของ LGBTQ+ ไม่ได้มีค่าน้อยกว่าคนอื่น มันสามารถช่วยชีวิตได้เหมือนกัน ถ้าศาลและกาชาดยังคงยึดติดกับวิธีคิดโบราณแบบนี้ สิ่งที่กำลังถูกทำร้ายไม่ใช่แค่สิทธิของกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง แต่คือ ศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์ทั้งหมด

และเมื่อวันหนึ่ง หากใครสักคนที่คุณรักต้องการเลือด แล้วเลือดถูกปฏิเสธเพียงเพราะผู้ให้เป็น LGBTQ+ คุณจะยังเชื่อว่านี่คือ “ความปลอดภัย” อยู่หรือไม่?

📚 อ้างอิง

• Hfocus. (2025, September 20). ศาลปกครองกลางพิพากษา กรณีสภากาชาดไทยไม่รับเลือด LGBTQI+ ไม่ถือเป็นการเลือกปฏิบัติ. สืบค้นจาก https://www.hfocus.org/content/2025/09/35338

• PostToday. (2025, September 21). กาชาดยันคัดกรองเลือดเพื่อความปลอดภัย ไม่ได้เลือกปฏิบัติ. สืบค้นจาก https://www.posttoday.com/smart-life/730678

• The Active. (2025, September 20). การตีตราผู้บริจาคเลือด LGBTQI+ ละเมิดศักดิ์ศรี? สืบค้นจาก https://theactive.thaipbs.or.th/news/gender-sexuality-20250920

• UNAIDS. (2023). Global review of blood donation policies and LGBTQ+. Geneva: UNAIDS.